Derengiya Jîyanê

Jîyanê
tu ji gelê me pir dûr ketî
wek sterka ku di şeva tarî de
li ber çavan ronî dike û dûr diçe

Li ber deriyê dilan me
tu hatî wek xewnek nazik
lê berî ku em te bigirin
tu bûyî bayek ku li asmanan winda dibe

Em mayîn li vir
bi dilên birîndar
û bi xewnên bêxwedî

Tu me hiştî
bêwelat bêkes bêheval
di nav dîrokek bêdeng de
ku ji axa mixabin hatî nivîsîn

Evînên bêwate yên me
wek gulên ku ne vekirin
li dilên me man
tenê bi hêsirên şevan têne avdan

Bes e êdî jiyanê
pir dûr neçe
ez ditirsim
ku dûrbûna te
navê te ji bîranînate jî wenda bike

Wê carê heke ku tu wenda bibî
ez ê te li ku bibînim
li kîjan rûpelê dîrokê
ez ê ronahiya te biparêzim
da ku rastî
di nav xayînan de winda nebe.

Yazarın beyanıdır
Şiirin orjinali Kürtçedir.
OnbirMartİkibinyirmialtı
Faruk Fahrettin Özcanan

Hayatın Geç Kalışı

Hayat
sen halkımızdan çok uzaklaştın
karanlık gecede parlayan
ve sonra uzaklara kayan bir yıldız gibi

Kalplerimizin kapısına
ince bir rüya gibi gelmiştin
ama biz seni tutamadan
sen göklerde kaybolan bir rüzgâra dönüştün

Biz burada kaldık
yaralı yüreklerle
ve sahipsiz düşlerle

Sen bizi bıraktın
yurtsuz, kimsesiz yoldaşsız
sessiz bir tarihin içinde
pişmanlığın toprağıyla yazılmış bir tarihte

Bizim karşılıksız sevgilerimiz
açmamış çiçekler gibi
kalplerimizde kaldı
sadece gecelerin gözyaşlarıyla sulanan

Artık yeter hayat
daha fazla uzaklaşma
korkarım ki
senin uzaklığın
adını bile hatıralardan silecek

Eğer kaybolursan
seni nerede bulacağım
Tarihin hangi sayfasında
senin ışığını koruyacağım ki
hakikat
hainlerin arasında kaybolmasın diye.