Depremden Önce Şiiri - Muhammed Bozbey

O gece uyku, Nuh Cihan’ın evinin hiçbir köşesine uğramamıştı; sanki az önce yazdığı dizeler, uykunun kapısını da mühürlemişti. Pencerenin ardından kasabanın ışıkları sönük, sokaklar alışılmadık bir sessizlik içindeydi. Nuh Cihan’ın içinde sebebini bilmediği bir sıkıntı vardı; ne korkuydu tam olarak ne de hüzün… Daha çok, yaklaşan bir şeyin ağırlığıydı. “Yazmak” diye düşündü, “Bazen insanın anlamadığı duygulara verdiği tek cevaptır.” Cümleler kısa, nefesler dardı. Bir dua döküldü içinden; yüksek sesle değil, sanki kalbinin dibine fısıldanmış gibi. O an, uyumadığını fark etti. Ruhu uyanıktı ama nedenini bilmiyordu. Saatler ilerledi. Sabahı beklerken, gecenin bu kadar uzun olmasının bir sebebi varmış gibi geldi. Zaman, ağırlaşmıştı. Sonra… her şey sallandı. Duvarlar, eşyalar, zaman. Az önce yazdığı dizeler, masanın üzerinde titreyen bir kâğıt parçası olarak kaldı. Sonradan anlayacaktı: Bazı şiirler yazılmaz, hissedilir. O gece yazılan, bir şiirden çok bir sezgiydi. Ruh, sabaha değil; gerçeğe uyanmıştı.