Bana daima endişeli,
Ama bir o kadar da
Meraklı gözlerle sordular;
"Hayatla parlarken gözlerin,
Neden ellerin
Bir ölü kadar soğuk? "
Ellerin ve yüzün kömür karası,
Dudakların çatlamış.
Kafanda kasketin,
Her adımında,
Dahada karardığını bildiğin
Yolda yürüyorsun.
Gerçekte kimse bilmez ama,
Hayattır Sonbahar.
Aslında kimisi sevmez ama,
Sonbahar'dır hayat.
Ve hatta çoğu göremez ama,
Sonbahar'ın kendisidir,
“Yağmurlu bir gecede,
Bir cinayet işlenir…”
Her çocuk bilir, böyle başlayan soruyu.
Daha başında sönen,
bir yalancının mumu.
Yağmur, bir haberci
Bir vapurda,
Oturmuşuz karşı karşıya.
Ne kadar farklı olduğumuzsa,
O an çıkmış ortaya.
Sen geleceğe bakıyorsun;
Sabah saat altı.
Gidişinin ardından geçen,
Bunca gece içinden,
Kabussuz geçen yegânesi.
Ancak, yine bir yorgunluk var üstümde.
Yine bir lanet, yine bir yokluk,
Bir otobüs bekliyorsun.
Bilmiyorum,
Belkide rastgele bekliyorsundur.
Buradan uzak,
Benden uzak olduğu vakit,
Umursamıyorsun geride ne varsa.
Sen, kuş tüyü yatakta büyüdün,
Benimse tek dostumdu kaldırımlar.
Senin emdiğin süt ipek tendendi,
Bense yalnızlığı içtim gün be gün.
Sana açılan sıcacık kucaklardaydı mutluluk,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!