Neden yazmıyorum diye soruyorum kendime çekingen bir şekilde... Bu cümle bir kişiye karşı duyulan çekingenlik karşısında yapması gerekeni yapamama durumu gibi değil, bu daha çok içimde kendimle çeliştiğim, tartıştığım, uğraştığım bir konu.
Konuya gelirsek; Ne yapmalıyım? Yani cidden her zaman olduğu gibi kendi başıma karar almaktan yoruldum hatta çekiniyorum bile. Yapmak istediğim bir şey olsun diye uğraşıyorum... Yorgunluk, halsizlik, belki de haberim yok ama hastayım.
Yavaş yavaş ve kısmen bilinçli bir şekilde görüş kaybı yaşıyormuşum gibi, hem fiziksel olarak hem zihinsel... Kalbim izlediğim bazı özel sahnelerde sızlıyor ince ince ve düşünüyorum acaba ne hissediyorum?
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta