Dem deki Hasret Şiiri - Gece Gözlü

DEMDEKİ HASRET

​Yorgun bir akşamın sırtına yükledim seni,
Gözlerinin o ücra, o sığınaksız limanı
Biz bu şehrin en gürültülü caddesinde,
Bir fincan buğunun altında gömülüyüz.

Ne sensiz olmanın bir bahanesi var,
Ne de bu ateşi söndürecek bir kuyu...
Arada incecik, tel tel bir demir örüntü;
Ben kaynayan su, sen çay.

​Sen bardağın en mahrem köşesinde demlenirsin,
Ben altından harlanır, seni sararım.
Su kaynar, sabır taşar, vuslat demini bulur;
Alevler sığmaz olur o daracık cam kabuğa.
Bir damla düşerse toprağa, adı hasret kalır,
Biz ocağın başında iki yarım değil,
aşk ve tek vücut.

​Kısık ateşte pişer bu sessiz, bu ağır sadakat,
Ne zaman kaynayan suya değsen, rengin koyulaşır.
Yaraya basılan tuz gibi işlersin içime,
Çıkaramam seni bu koyu, bu demli uykudan.

Bak, pencerenin camında biriken o hatıra,
Kırpıklerindeki buğu.
​ ne geri dönmenin bir yolu kaldı,
Ne bu yangını söndürecek bir derman.

Ya bu demlikte kavrulacağız son damlasına kadar,
Ya da bu masadan kül olup savrulacağız.
Ortası yok bu işin, bu sevdanın fermanı keskin:
Ya sev ya terk et.