Dem Şiiri - Selahattin Koca

Nasıl olduğumu merak etme
Biliyorsun, gidişin bir felaketti
Bıraktığı yere saplandım çabam yersiz
Beni ancak o kurtarır çağırın gelsin
​
Sensizlik eşittir güçsüzlük
Beni aşkla barıştırıp kendi küstü
Sana sevgim sonsuzdu dürüsttüm
Nasıl tarif edeyim işte Mecnun’un bir üstü
​
İçimde kum fırtınası
İçimde seraplar, içimde aşkın yası
Dilimde bir ayrılık narası
İçince kolay gelir taşıması
​
Aşka kadeh kaldırmak bana yakışırdı
El emeğim göz nuru nakışımdın
Seven sevdiğini kalbinde taşır
Beni bitiren yabancı gibi bakışındı
​
O gün bittiğinde zaman durdu
Gözlerime bak söndü ferim
Ben bu çıkmazın en dibindeyim
Ne güneş doğar artık, ne tutarım uzanan eli
​
Sen yoksan kurtulmak istemem
Dünyayı verseler farkı yok izbeden
Ruh var mı bilmiyorsun gördüğün beden
Yüzüm güler bazen de halim itten beter
​
Beni yalnızken görmediler
Kafamda düşünceler gözümde nem
Yalnızlığı görmedin hiç
Masamda hüzün keder, üzüm ve dem
​
Kalkabilsem kalkarım
Müptelası değilim bu günahların
Hayat mutsuzlara acımasız davranır
Yokluğunla beni bu masaya bağladı
​
Bir tek sen açarsın bu kilitleri
Ya anahtarla gel ya da bir ip getir
Yasaklanmış tüm kuralları çiğnedim
Başka kurtuluşu kalmadı bu hezimetin