Delinin Özlemi Şiiri - Orhan Ekinci

Herkes dört mevsim bilir.
Ben yedi mevsim gördüm seni.
Hepsinde adın vardı.
Çiçek açmış bahardı.
Sanki kum saati devrilmiş,
Zaman durmuş gibi.
Gözlerine daldığım,
Bilinmez bir diyardayım.

Sabahı zor ediyorum.
İnerken usulca merdivenlerden,
Bir komşu ile,
Göz göze geleceğim,
Seni soracak diye,
Ne çok korkuyorum.

Yürürken arkama bakıyorum,
Belki biraz geride kalmışsın.
Ne sen varsın,
Ne de ayak izlerin.
Birbiri ardına dizilmiş,
Üzgün, yorgun ayak izlerim,
Sanki zoraki arkamdan geliyor.

Manavdan elma alıyorum,
Poşete üç beş elmanın içine,
Birkaç çürük elma koyuyorum.
Ne sesin çıkıyor,
Ne bağırıyor,
Ne de söyleniyorsun.
Sesini nasıl özledim bilmiyorsun.

Belki kızıp bağırırsın diye,
Sevdiğin papatyalar yerine,
Kırmızı güller alıyorum.
Sesin çıkmıyor,
Ben yıkılıyorum.
Kokunu nasıl özledim bilmiyorsun.

Eve geliyorum,
Gelirken söylene söylene.
Belki sende ses verirsin diye.
Ne geliyorsun,
Ne de ses ediyorsun.
Yürürken elimde üç beş poşet.
Artık yardım da etmiyorsun.
Neden bir iki poşeti alıp,
Ellerimi tutmuyorsun.
Ellerini nasıl özledim bilmiyorsun.

Kapıyı çalıyorum açarsın diye,
Sonra tekrar, .
Duymamıştır diye tekrardan.
Açmıyorsun.
Eşiğe diz çöküp oturuyorum,
Anahtarla kapıyı açıyorum.
Ne çok ağladım bilmiyorsun.

Anneni aradım,
Belki küsüp gitmişsin diye,
Ağladı, titrek ince sesiyle.
" NAZLI beş yıl oldu öldü,
Neden anlamıyorsun." Diyince,
Oturup ağladım,
Duvarları yumrukladım sabahladım.
Bu nasıl bir acı anlamıyorum.
Sanki tüm ev tutuşmuş,
Ben yanıyorum.

Dün gece yangın çıkmış,
Ev yanmış tutuşmuş kül olmuş.
Deli ölmüş ama,
Yanmadan önce kalbî durmuş.
Elinden düşen izmarit ile,
Başlamış yangın.
Enkazdan geriye,
Nazlı ile Delinin bir resmi kalmış.
Resmin arkasında bir yazı
Sen ölmedin NAZLI.