Değiermenderede İlk Aşk Şiiri - Hamit Atay

"Değirmendere’de İlk Aşk"

Değirmendere’ye ilk geldiğimde yabancıydım…
Ne sokaklarını tanıyordum ne de yüzleri.
Ama zamanla alıştım.
Arkadaşlarım oldu, etrafımdakiler beni sevdi.
Asi bir çocuktum belki ama içimde yumuşacık bir kalp vardı.
Bu yüzden hem büyükler severdi beni, hem de yaşıtlarım.
Ama farklı şekilde…
Büyükler şefkatle, yaşıtlarım dostlukla.
Erkeklerle pek anlaşamazdım.
Belki de kızlarla daha yakın olmamdandı, bilemiyorum.
Ama güzel günlerdi. Masum, saf, sıcacık…

Ve tabii ki… âşık da olmuştum.
Ama bir türlü söyleyemedim.
Cesaretsizlikten değil.
Etrafımda hep kız arkadaşlarım vardı.
Söylersem, diğer kızlar tavır alır, sevdiğimi dışlar diye sustum.
İçimde büyüttüm o duyguyu. Gittikçe taşıyamaz oldum.
Bir gün dedim ki kendi kendime: "
Yeter artık. Ne olursa olsun, söyleyeceğim."

Planımı yaptım. “Kimseye belli etmeden söylerim,” dedim.
Akşamdan karar verdim.
Sabah olur olmaz, onunla konuşacaktım.
Ama sabah bir türlü olmuyordu…
Zaman geçmek bilmiyordu.
Heyecandan uyuyamamıştım zaten.
Gecenin karanlığında bir sağa bir sola kıvrandım,
sabahı zor ettim.

Gün ışırken koşa koşa çıktım evden.
Sahile doğru yürüdüm.
O her zamanki yerinde oturuyordu.
Aramızda belki elli metre ya vardı ya yoktu.
Tam evin önüne gelmiştim ki bir kız arkadaşımı gördüm. “
Sabahın köründe ne işin var burada?” diye sordu.
Utana sıkıla, "
Bir şey soracaktım da…” dedim. O da, “
Onlar yok ki,” dedi.

"Nasıl yani?" dedim.

“Gece taşındılar,” dedi.

O an... içimde bir şey yıkıldı.
Daha başlamadan bitmişti bir sevda.
Aşktan yana hiç yüzüm gülmemişti zaten.
İlk aşkım da daha yeşermeden kurudu gitti...

Yıllar geçti.

Bir gün, mahalleye yabancı bir kız geldi.
Misafirmiş. Sahilde otururken tanıştık.
O zamanlar boncuktan bileklik yapmak çok modaydı.
Daha ilk merhabamızda bana dönüp “
Sen başkasın,” demişti. Sonra eliyle bileğini gösterip, “
Herkesin bilekliği var burada, ama benim yok,” dedi.

O sözüyle içimde bir şey kıpırdadı.
Koşa koşa gidip bir bileklik yaptım, ona verdim.
Umutlandım. “Yeni bir aşk başlıyor,” dedim kendi kendime.
Güzel zamanlar geçirdik. Sessiz, huzurlu, umut dolu…

Ama sonra askerlik geldi.

Tecil hakkım vardı, ama kullanmak istemedim. “
Bir an önce gidip geleyim,” dedim. “
Hasret kısa sürsün, kavuşma çabuk olsun.”
O niyetle gittim.

Üç ay geçmişti ki bir mektup geldi elime.
Yazı titrekti, yazan kardeşiydi. Sadece birkaç satır: “
Ablam bir astsubayla kaçtı…”

Dünya başıma yıkıldı o an.
İçimdeki her şey buz kesildi.
Bir aşk daha, ihanetle bitmişti. Yine kırılmıştım.
Yine içime gömmüştüm duygularımı…

Ama yine de iyi ki yaşadım diyorum şimdi.
Çünkü her şey beni ben yaptı.
Ve hepsini kalbimde saklıyorum.
Bir gün belki, bir şiire dökülürler...
ve döküldülerde hep sorarsınızya nerden bu şiirler işte
yaşanan hikayelerden

Şiir Hamit Atay