Değer Görmeyen Kapı Şiiri - Serpil Koçar

Değer görmeyen kapı

Ben sana beni yalnız bırakma demiştim,
Ellerini tutarken, gözlerine bakarken.
Bu bir sözden ibaret değildi,
Kalbimin sana tutunma çabasıydı.
Ama sen anlamadın,
Anlayamamışsın.

Gittin,
Beni kimsesiz bıraktın
En çok sana ihtiyacım varken.
Onca insan vardı etrafımda
Ama dayandığım duvar sendin.

Gittiğinde
Yer yerinden oynadı sanki
Dayandığım o duvar yıkıldı.
İnsan bazen sessizleşir
Çünkü anlatacak gücü kalmaz.
Anlatmanın bir anlamı kalmadığı için.
Ben sustum,
Sense vazgeçtiğimi sandın.

Unutma,
İnsan bir kapıyı kapatıyorsa
Orada yok sayılmış demektir.
Sevilmediğin bir kalpte kalmak sabır değil,
Yavaş yavaş o yürekte tükenmektir

Ben çürümemek için çıktım o kapıdan,
Kendimi kurtarmak için.
Bu bir terk ediş değildi,
Geç kalmış bir vazgeçişti.
Kırıldım,ama kalmadım.

Şimdi dönüp baktığımda
Ne seni suçluyorum
Ne kendimi aklıyorum.
Sadece şunu biliyorum;
Bazı gidişler yalnızlıktan değil,
Yok sayılmaktan, değersizlikten

Hani sen gittin diyorum ya,
Sen beni yok sayarak gitmiştin.
Ama o kapıyı kapatmayı sen değil
Ben kalan gücümle cesaret ettim.