Değdi mi... Şiiri - Adem Eminoğlu

DEĞDİ Mİ...?
Bazen soruyorum kendime...!
Bu kadar çabaladığına,
Bu kadar yorulduğuna,
Bu kadar kırıldığına,
Bir ömür harcadığına...
Soruyorum...
Değdi mi...?

Erteledim ne varsa yaşanacak...
Gülüşlerimi mesela, düşlerimi,
Hayallerimi erteledim...
Konuşacaklarımı, yazacaklarımı,
İçimde susturduklarımı...

Özledim...!
Hasretini çektiğim her şeyi;
Dağlarda gezmeyi, kuşları dinlemeyi,
Okşamayı çiçekleri, gün batımını izlemeyi...

Sevmeyi özledim insanları...!
Sebepsiz, riyasız, gönülden...
Menfaat, çıkar gözetmeyen,
Görünce “işte dost bu” diyebilmeyi,
Birine gönülden güvenmeyi...

Belki de geç kaldım kendime...
Kendi yüreğimi susturdum.
“Bir gün yaşarım” diye
Şimdi dönüp bakıyorum ardıma,
Ne çok şey yarım kalmış...
Ne çok söz dilimde düğüm,
Ne çok sevgi içimde susmuş,
Ne çok “keşke” birikmiş yüreğimde...
Oysa hayat dediğin nedir ki...
Bir nefes, bir an, bir yolculuk...
Giden geri gelmiyor, biliyorum...

Ama henüz bitmedi yolculuk...
Belki de kendime dönmenin vaktidir.
Varsın biraz eksik kalsın hayat,
Varsın geçmiş geri gelmesin...
Bir kuş konarsa gönül dalıma,
Bir çiçek açarsa yolumda,
Bu kez geçip gitmeyeceğim...
Seveceğim...

Kırılmaktan korkmadan,
Kaybetmekten çekinmeden...
Gülüşümü saklamadan,
Düşlerimi ertelemeden...
Ve bundan sonra ne varsa yaşanacak,
Yarınlara bırakmayacağım...
Bir dağın sessizliğine sığınacak
Bir ormanın melodisini dinlerken
Bir kuşun kanadında huzur bulacağım.
Gün batımında durup,
Hayata yeniden bakacağım...

Ve nihayet anladım:
Hayat başkaları için yaşanacak kadar uzun değil,
Kendinden vazgeçecek kadar da kısa...
Şimdi ne varsa içimde, yaşayacağım.

Ve günün birinde yine sorarsam:
“Değdi mi...?”
Gönlüm usulca cevap verecek:
“Evet...
Çünkü sonunda
kendime değdim.”