Dediler dediler Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Ömür dedim geçti, yalanmış meğer,
Konan kervan elbet göçer dediler.
Dost bilip sarıldım, sırtımda hançer,
İnsanı insanlar biçer dediler.

Yel esti, dal kırdı, kök incinmedi,
Ateş düştü bağra, közü sönmedi,
Yıllarca bekleyiş hiç tükenmedi,
Sabır taşı derdi içer dediler.

Ne dağa küstüm ben ne akan suya,
Kırgınlığım ancak vefasız huya.
Kul dalmışken dünya denen uykuya
Ecel gelir, kapı açar dediler.

Bir çift söz uğruna yıllar kül oldu,
Gül diye uzandım, avuç kor oldu,
Sevdanın yükünü çekmek zor oldu,
Giden dönmez, kalan naçar dediler.

Garip gönül yine kendine küser,
Yarası derindir, içini keser.
Dünya bir harmandır, yel durmaz eser,
Kimi saman olur, uçar dediler.

Ben de bilirim ki fanidir cihan,
Ne taht kalır elde ne şan ne ferman.
Bir ad bırakırsa kişiye vicdan,
Gerisi düş olur, kaçar dediler.

Söyleyin, sevdayı kim tartabildi?
Ömrün hesabını kim yapabildi?
Hangi saz derdini anlatabildi?
Tel ağlar, dinleyen geçer dediler.

Kasapoğlu, anla bütün hesabı:
Ne kinin kârı var ne de sevabı.
Kula yakışandır gönül kitabı,
Hak divanı onu ölçer dediler.