Dediler Şiiri - Ozan Abuzer Doğanci

İlk sazımı yedi yaşında aldım
Aylarca durmadan çaldım ha çaldım
Çocuk aklım ile hayale daldım
Evvela nefsini öldür dediler

Yıllar sonra meyhanede iş buldum
Çoğunlukla gece yatılı kaldım
İçki masasının mezesi oldum
Çal söyle eğlendir güldür dediler

Koşturdum Her gece işim var diye
Kazandığım üç beş kuruş kar diye
Bir güzele Gönül verdim yar diye
Çocukları görpe duldur dediler

Yan masada keltoş birisi vardı
Açtı tabakayı Bir tütün sardı
Kaç fırt çekti bilmem bana da verdi
Kalbim durdu sandım yeldir dediler

Birden başım döndü etraf karardı
Halsizlik de çöktü benzim sarardı
Taş taşısam ancak böyle yorardı
Tattığım zehirmiş baldır dediler

İyiyi kötüyü seçemiyordum
Hatırdan gönülden geçemiyordum
Bir kadehten fazla içemiyordum
Bir şey olmaz haydi doldur dediler

Bir iki üç derken alkolik oldum
Evimin yolunu güç bela buldum
Gencecik fidandım kurudum soldum
Annem babam bu ne haldır dediler

Babam dedi artık gitme oraya
Lanet olsun ordan gelen paraya
Anam kuzum dedi otur şuraya
Ne derdin var ise bildir dediler

Müzisyenin derdi ekmek parası
Çalışmaktır yoksulluğun çaresi
Sermayesi bağlaması curası
Nere gitsen gurbet eldir dediler

Toparlandım kaptım çantamı çıktım
Şöyle bir sağıma soluma baktım
Az daha oturup ağlayacaktım
Taksiciye evi buldur dediler

Tövbe ettim daha elime almam
Kırarım bu sazı bir daha çalmam
Belki zor olacak yeni iş bulmam
Hakkın merhameti boldur dediler

Ozan Abuzer'i anlayan anlar
Bu şiir yaşanmış hikaye canlar
Gençlerin başına geliyor bunlar
Ben birini yazdım kaldır dediler