Toprak Kokan Dedem Şiiri - Ahmet Sami Benli

Güneş uykudayken ezandan önce,
Ya nasip diyerek kalkardı dedem.
Yetmişinde bile benzerdi gence,
Yılmadan terini dökerdi dedem.

Bazen bir başına, bazen ırgatla,
Düşerdi dağlara sabır sebatla.
Bozkırın bağrına bin bir umutla
Arpayı, buğdayı ekerdi dedem.

Haram düşürmezdi alın terine,
Yumuş buyurmazdı tembel birine.
Gülerek giderdi harman yerine,
Desteyi patozda çekerdi dedem.

İtinayla bakıp yelin yönüne,
Dalardı gençliğin puslu gününe.
On çeten samanı damın önüne,
Harman bittiğinde yıkardı dedem.

Yabadan, dirgenden, paslı oraktan,
Yemyeşil dağlardan, çaydan, ırmaktan,
Burcu burcu kokan kutsal topraktan
Ancak öldüğünde bıkardı dedem.

Obaya varınca gelir neşesi,
Çoğ idi sevgiden payı, hissesi.
Türkü gibi derdi kuzunun sesi,
Yayladan yaylaya çıkardı dedem.

Buz gibi oluktan içip suyunu,
Şükredip rahmetle andı soyunu.
Elinde kırklıkla koçu koyunu
Sıcaklar düşünce kırkardı dedem.

Cümle yaratılan hürmetli derdi,
Muhabbet yurduna davet ederdi.
Haklı bile olsa özre giderdi,
Canı incitmekten korkardı dedem.

Sevdalıydı bayrağına, alına,
Duacıydı vatanına, iline.
Namazda kasketi alır eline,
Tersine çevirip takardı dedem.

Kar yağınca köye dönerdi oba,
Kerpiç yuvalarda yanardı soba.
Yardıma koşardı hısım akraba,
Davarı ahıra dıkardı dedem.

Emliği büyütmek ayrı bir hüner,
Yeni doğan yavru pek ilgi ister.
Kuzuyu anası almazsa eğer,
Başka bir koyuna yakardı dedem.

Geçti bu dünyadan bir Ali ağa,
İnşallah imanla varır uçmağa.
Bir hazan mevsimi verdik toprağa,
Yaşarken de toprak kokardı dedem.