Bakarken gözlerime,
Aniden dokundurduğu tebessümü yanaklarıma,
içimi öyle bir heyecan kaplardı ki anlatamam.
Kahvesi mangaldaydı,
Mangal gibi yüreği vardı.
Anlattığında bir kıssadan hisse,
Herkes kahve içmesini bırakırdı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta