Dedelerden kalan Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Dağın taşı dostumdur, ova benim otağım,
Türküm benim ekmeğim, türkü söyler dudağım.
Atamdan ne gördüysem, onu anlatır dilim,
Eğri yola uğramam, doğruluktur sancağım.

Pınar akar durulmaz, çağlar iner ovaya,
Yiğit sözü ok gibi, atılmaz boş havaya.
Ecdadın tamgasını, taşırım bağrımda ben,
Kuru övgü yetmez ki, emek gerek davaya.

Aruz bir gül dalıdır, hece bağın gülüdür,
Biri divan sesidir, biri halkın dilidir.
İkisinden bal alan, şiir kemal bulur da,
Şair dediğin kişi, gönüllerin kuludur.

Yel eser dağ başında, ardıçta çamda gezer,
Hak sözü kandil olup, her karanlıkta gezer.
Kolay lokma yemedim, alın terim azığım,
Helal kazanan kişi, yüzü ak, yurtta gezer.

Karlı dağ uzaklardan, dumanıyla görünür,
Yiğit de alnındaki, çizgilerden bilinir.
Demir örste dövülür, kılıç olur sonunda,
Sabredenin ocağı, elbet bir gün ısınır.

Kekik kokan kırların, rüzgârını severim,
Dosta açık kapım var, ekmeğimi bölerim.
Mal mülk bir avuç toprak, bir ad kalır ardından,
Namusumu ak tutup, gönle sevgi ekerim.

Turnalar katar olur, selam taşır ellere,
Atlının nal izleri, kazınır tüm yerlere.
Bir fidan dikmeyenin, sözü kuru yapraktır,
Emek yakışır ancak, hakka eren erlere.

Korkut'un kopuzunu, çaldım koyun güderken,
Harman dua kokardı, ekin biçip giderken.
Şair sözü eğmezse, yalanın önünde hiç,
Hakk'ın nuru eksilmez, doğru yolda yürürken.

Toprak ana sabırlı, bağrında bin emanet,
Atalar onda yatar, toruna düşer nöbet.
Kökü derin çınarın, dalları göğe varır,
Asıl servet geride, kalan hayır, fazilet.

Dünya iki kapılı bir han, ömür kuş imiş,
Bugün gülen yüzlerin, yarın gözü yaş imiş.
Ben de derim özümle: Ecdada bağlı kalan,
Hem yarına yürürmüş, hem de gönlü hoş imiş.