Dayanağım Şiiri - Hakan Şuayb Erdem

Bazen bulutlara yasladım başımı,
Taşısın istedim içimdeki kışımı.
Bir damla umut aradım göklerin koynunda,
Rüzgâr aldı sessizce akan gözyaşlarımı.

Gece olunca yıldızlara daldı gözlerim,
Her biri sanki sustuğum cümlelerim.
Karanlık içinde ışık oldular bana,
Onlarla konuştum en yalnız gecelerim.

Taşlara anlattım suskunluğumu ben,
Hiçbiri yüz çevirmedi dertlerimden.
İnsan unutur bazen verdiği sözü,
Taşlar unutmadı ayak izlerimden.

Ağaçlara yaslandım yorulduğum vakit,
Dallarında dinlendi kırılmış ümit.
Her yaprağı bana sabrı öğretti,
Kökleri fısıldadı: "Bekle..O. vakit."

Sevdiğime bıraktım kalbimin anahtarını,
Bir tebessümüne verdim baharımı.
Bazen ayrılık geçti sessizce içimden,
Yine de sevmekten vazgeçmedi yarınım.

Çocuklar...
Gülüşlerinde cennet kokusu vardır.
Bir masum bakış, bin ömre bedeldir.
Dünyanın bütün yükü omzuma konsa,
Bir "Baba..." deyişleri bana güç verir.

Müziğe sığındım sustuğum zaman,
Her nota içimde açan bir liman.
Sazım konuştu, ben sustum çoğu gece,
Ses oldu ruhuma, umut oldu her an.

Şiire bıraktım gözyaşlarımı usulca,
Kelimeler sardı yaralarımı yıllarca.
Yazdığım her dize bir nefes gibiydi,
Küllerimden doğdum satır satır, usulca.

Sonra anladım...
Bulut da geçici, yıldız da söner,
Taş aşınır, ağaç bir gün devrilir.
Sevda susabilir, şiir bitebilir,
Müzik de bir gün son notasını söyler.

Ama...

Bir kapı vardır hiç kapanmayan,
Bir rahmet vardır hiç eksilmeyen.
Secdeye değen alın bilir bunu,
Gözyaşını rahmete dönüştüren.

Benim gerçek dayanağım Sensin Allah'ım.
Düştüğüm yerde elimden tutansın.
Nefesimde umut, kalbimde huzur,
Karanlık gecemde doğan sabahsın.

Ne bulutlara sordum artık,
Ne yıldızlara, ne taşlara...
Hepsi Senin eserindi meğer,
Hepsi götürdü beni Sana...

Dayanağım Sensin...
Çünkü dünya yorulur, insanlar değişir.
Şiir susar, müzik biter, mevsimler geçer.
Ama Sen...
Hiç gitmeyen tek umutsun.
Hiç yıkılmayan tek dayanağımsın.