Davacıyım Şiiri - Baki Ortak

Felek senden davacıyım,
bu bir sitem dilekçesi değil
ömre kazınmış bir çığlığın tutanağıdır.

Ben daha çocukken
avuçlarımda kırdın oyuncak zamanı,
gülmeyi erken aldın benden,
susmayı öğrettin.
“Hayat böyledir” dedin,
oysa ben daha
hayatı tanımıyordum bile.

Felek,
geceleri çoğalttın,
sabahları eksilttin.
Bir umut bıraktın kapı eşiğinde,
ardından bin pişmanlık serptin.
Her sevincin altına
ince bir hüzün döşedin
basayım da kanasın diye.

Beni hep sınavlara soktun
cevabı olmayan.
Kazansam kaybettim,
kaybetsem suçlu oldum.
Bir yanım dağ oldu,
öteki yanım sürgün.

Yoksulluğu
yalnızca cebe değil
yüreğe yazdın.
İnsanları kalabalık verdin,
dostluğu eksik.
Bir bardak çayda
bin hesap boğdun.

Ben yine de
insan kalmaya çalıştım felek.
Kırıldım, ama kin tutmadım.
Yoruldum, ama zalimleşmedim.
Ağladım, ama
başkasının gözyaşına gülmedim.

Sen benden aldıkça aldın,
ben kendimden verdim.
Biraz umut,
biraz sabır,
biraz can…

Her gidişin arkasından
“belki döner” dedim,
sen dönüş yollarını
haritalardan sildin.

Ey felek,
bilesin ki ben
yenilmedim.
Sadece
yaralarımı içime sakladım.
Sessizliğim acizlik değil,
derinliktir.

Ve bir gün
hesap defteri kapanırsa
bil ki ben
helal etmeyeceğim
çalınmış ömrümü.

Sözüm buraya kadar değil,
buradan sonra
külden doğanların dilidir.
Yüküm ağır,
yolum uzun,
adım sızıdır.

Ve son satıra
bir mühür vururum:

Bu dertlerin şahidi,
bu sözlerin sahibi
—Kul Ortak.

KUL ORTAK