Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bezgin bir insan
Ufalanmış toprak gibi yüregi
Kurumuş pınar gibi
Kayıtsız şartsız hayata sanki
Bakışlarında hüzün
Durgun dargın bir insan işte
Gözleri aramada umud
Olsada umutsuz
Yüreğinize sağlık Meryem Hanım akıcı bir şiir olmuş.Tebrikler..Zehra Topak
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta