Leyl,urganından tutup çekiyor zifiri siyahlara.
Maksadı o ki,sürüklesin beni idam ağacına.
Ayak altıma koysun tabure,dursun cellat infaza.
Gözler tanık olsun,o dar ağacında sallantıma.
Müsaade yok,çeksin kara geceyi buğu kamera.
Yayınlasınlar arkamdan acımasızca kelamlarla.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta