garip bir adamın dansı bu...Bana; benimle lütfeder misin
ayak izlerini takip ettiğim, bu anlara gülümsüyorsun
şarkıları sevdim...Seninle sevdim, gözlerinle
bana böyle bakman için mi var oldum?
zaman seninle yavaşlayıp dururken
bunu yapma biliyorsun
zaman ve sen?
zaman, bu en çok gözlerinin ruhumla dansı, sana ait
bunu nasıl yaparsın...Benim ellerim titriyor.
hangi sarhoşluğumu anlatmalıyım,
şu an bana gülümsemeni mi,
eşsiz bakışlarını mı
karıştırdım işte!
ben?
ben, saçlarının dokunduğu omuzlarında yaşıyorum.
bir öpme eylemi, saçlarının dokunduğu sana
ben saklamam ki, izliyorum omuzlarından
düşemem ben, tutundum böyle
bu benim bağımlılığım
sana boğulduğum
vakit?
vakit, sözlerinin doluştuğu ve alkışlandığı bir salon
ikimizin savruluşu, ben dans etmeyi bilmiyordum.
ayak izlerinden ruhum yol gösteriyor
bana bunu yapma, biliyorsun
her gün bambaşka birisin
ilk görüşte aşka
her gün!
her gün, sana adadığım ömrümün yeni bir başlangıcı
bağışlanmama bütün varlığımla adanmış bir özür.
bu dansın ilhamı; bağışladığın ellerim.
ruhumun bir ''lütfen'' parantezinde
yaşamasının kalp atışları
seni anlamak ve sen
anlamak;
anlıyorum, bütün sevinçli hallerine serilmiş gölgeleri
senin güneşini sana yansıtmak bu diz çöküşüm.
sana sarılışımı ruhuna taşıdığın bir an...
bütün aşk bahçelerinin meleği sensin
yine kanatlarını takip ediyorum
yaşamla olan dansında
senin için ölmek mi?
gururum!
bir gurur meselesi, seni bu kadar sevmek...Bu; benim
zerremin dahi senin bütünleşmesinde gözlerim.
gurur yaptım, kollarına adadım kendimi
seviyorum, en büyük gururum.
biliyorsun, bunu yapma...
sen ve gözlerin
gözlerin;
gözlerinin içinde, sadakatimle buluştum bu derinlikte
bir dansla küçülüp, büyüyorum bakışlarınla
biliyorsun, kollarından sana çözüldüm
en kaybolmuş halimin bakışları var
beni böyle izlersen yok olacağım.
var oluşumu bağışla
bağışla;
bağışla bir çok hezeyan ve kaotik cümlelerim var olmuş.
ne ölüm kastettiğim, ne elveda...O ben değilim.
ben şu an var ettiğin adam olmayı sevdim.
bağışla beni, ben seninle var oldum
affet beni, artık ben; sen oldum
sana diz çöküşüme şahit,
ben sana aitim.
sana ait...
sana!
dokunup var ettiğin, var oluşum için,
eski bir yıkıma dönüp bakmayalım.
bu dansı; seninle bir gecenin gözleri için
ayak izlerini takip ederek öğreniyorum
var ettiğin beni. bu gün affet.
Kayıt Tarihi : 25.08.2026 21:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
affıma vaktin yetmezse ömrümü de ekle...Ki vakitlerimiz çoğalsın. Ben varım, var oldum...Var ettin. Sen; iyi ki varsın
