*** Damlalar *** Şiiri - Mecit Aktürk

Cök dese de bazen kader, direnmektir asıl hüner
Her dert er-geç birgün diner, bâki değil hiç bir keder!

Yeis umuda mızraktır; keder, kasvet kalpte kirdir.
Kim ki umuttan uzaktır; bil ki bedbahttır, fakirdir.

İnananda olmaz telaş, bir Allah´a eğmeli baş
Dâim nefsin ile savaş, gönülden gönüle dolaş

Her selam ilk basamaktır; dostluk ne güzel fikirdir.
Kim ki dostlardan uzaktır; bil ki bedbahttır, fakirdir.

Bak âleme, geze geze, gözler göre, gönül seze;
Dil söyleye, kalem yaza, kalp büyük bir nimet bize...

Nefret mü’mine yasaktır; aşk muamma; hoş bir sırdır.
Kim ki sevgiden uzaktır, bil ki bedbahttır, fakirdir.

Desem sana; bak çevrene! En zor yetişen meyva ne?
Gerek var mı düşünmene? Neşe katar hep neşene.

Zinâ edebe tuzaktır, evlat, ziynet, gözde ferdir.
Kim ki evlattan uzaktır, bil ki bedbahttır, fakirdir.

Akar bazen gözyaşımız, ağu olur her aşımız
Diz arar dertli başımız; O, bizim can yoldaşımız...

Ana evlada kucaktır; onsuz gönüller kabirdir.
Kim ki anadan uzaktır, bil ki bedbahttır, fakirdir.

Mü´minlerin gülüdür O, Rabb`in en has kuludur O
Ümmete dost elidir O, bir edeb timsalidir O,

Tek günahsız; pir-ü paktır, hep özlenen misafirdir.
Kim ki Resûl´den uzaktır, bil ki bedbahttır, fakirdir.

Bir "O" Kadîr-i Mutlak'tır! Allah´tır, Hüdâ´dır, Hakk`tır
Rahman, Rahim ve Rezzak´tır; Rabb’imizdir, birdir, tektir

İmansız gönül kuraktır, kalbin cilası zikirdir.
Kim ki Rabb’ine uzaktır, bil ki bedbahttır, fakirdir.