Dalgalıyım Şiiri - Müsli Söyler

Dalgalıyım bu aralar,
Gelgitler var yüreğimde.
Ne kıyıya vurabiliyorum,
Ne de huzur var derinimde.

Ne yağmurlar geldi geçti,
Ne seller aldı götürdü.
Herkes fırtına dindi sandı,
İçimdeki deniz büyüdü.

Sevda desem sevda değil,
Aşk desem hiç değil bu hâl.
Kendimle savaş içindeyim,
Yüreğimde bitmeyen bir hâl.

Ellerim var, tutamıyorum,
Gözlerim var, göremiyorum.
Kendi içimde kaybolmuşum,
Bir türlü yol bulamıyorum.

Ben dalgalıyım, ben yaralıyım,
Kendi kendime mahkûm kalmışım.
Ne gidebiliyorum, ne kalabiliyorum,
Kendi içimde kaybolmuşum.

Vur beni kıyılara, ey kader,
Ya da al götür uzaklara.
Bir gün diner mi bu fırtına?
Yoruldum artık dalgalara!

Güneş doğar, içim karanlık,
Günler geçer, bitmez yalnızlık.
Bir yanımda umut bekler,
Bir yanımda eski kırgınlık.

Ne zincirim var, ne duvarım,
Yine de çıkmaz sokaklardayım.
Özgür gibi görünsem bile,
Kendi içimde mahkûmum.

Ben dalgalıyım, ben yaralıyım,
Kendi kendime mahkûm kalmışım.
Ne gidebiliyorum, ne kalabiliyorum,
Kendi içimde kaybolmuşum.

Vur beni kıyılara, ey kader,
Ya da al götür uzaklara.
Bir gün diner mi bu fırtına?
Yoruldum artık dalgalara!

Ben dalgalıyım, kim anlar beni?
Kim duyacak içimdeki sesi?
Ne kıyı benim, ne deniz benim,
Kendime bile yabancıyım şimdi...