Dalgalar Şiiri - Ali Taşkale

Dalgaların vurduğu kıyılarımda,
üç deniz kabuğu gördüm savrulurken...

Üçü de
Varlığımı varlığı mı inkar eden
kapalı deniz kabuklarıydı;
Hiçbirinde de
masumiyetimin izleri yoktu...

Renkleri,
gözlerimin içindeki
bütün hükümleri bozuyordu...

Biri nefesiydi;
henüz beni ihbar etmemiş
bir bedenin son kanıtı gibi…

Biri huzuruydu;
içimdeki bütün itirazların
failini unuttuğu anlar gibiydi...

Diğeri…

Yenilgimin altına
imza atmayan son tanıktı;
vicdanımın infazından kaçırılmış
küçücük bir ihtimaldi…

Bırak,
tenimizde susturulmuş harfler
yeniden telaffuz edilsin…

Bırak,
yüzümüz saklamasın
içimizdeki suçun parmak izlerini…

İnsan,
kendi son kararına
itiraz edebilmeli…

Kendi yokluğuna ayrılmış yeri
boş bırakabilmeli…

Ah…

Bunca yanlışın altında
kendi adımız hâlâ okunuyorken,
bütün tanıklarımız
aleyhimize konuşmuşken…

hangi yüzle
umut diyeceğiz kendimizde kalana?..

Hangi hakla
temiz bir başlangıç isteyeceğiz
kirlenmiş kendi ellerimizden?..

Ve insan…

Kendi suçunun faili,
kendi yargıcı,
kendi son savunmasıyken—

Yaşamak mümkün mü?..
Bu kadar kötülüğün içinde…

Şimdilerde dalgaların vurduğu kıyılarda,
bir ben bir de deniz kabukları,
savrulup duruyoruz, oradan oraya…

Ali Taşkale ✍️🦋
İstanbul