Odunu kemiren ateşi izlemek
O dalın koptuğu ağacı izlemektir aslında
Bir uzvu yanan insan gibi kıvranır ağaç
Su arar çorak toprakların derinliğinde
Çocuğu alevlere düşmüş anadır ağaç
Silkinir döker tüm çiçeklerini
Köklerini dayadığı nehir söndüremez içindeki yangını
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta