Dağların Sözü Şiiri - Fatih Mehmet Yiğit 2

Dağların Sözü

Ben gurbeti dağlarda öğrendim,
Her taşı bir sır, her gecesi zindan.
Yıldızlar tel tel dökülürdü saçlarından,
Sabahı bekleyen yolcuların.

Bir kuş uçururdum her şafak vakti,
Kanadında giderdi selamım.
Ulaşır mıydı bilmezdim,
Varıp da dinler miydi ahım?

Dağlar bana dedi ki: “Ey garip!
Senin yükün bizim yükümüzdür.
Yüreğindeki yangın korunu,
Bizim karlarımız bile söndüremez.”

Bir nehir gibi aktım kayalardan,
Önüme çıkan her şeye “eyvallah”.
Ama bir dönemeç vardı yolun,
Dönünce gördüm: Vardığın her yer, başlangıçtı aslında.

Şimdi bir çınar gibi kök saldım,
Bu toprağa, bu taşa, bu sessizliğe.
Dağlar bana sırlarını fısıldadı:
“En uzun yol, kendine giden yoldur.”

Gurbet, sen benim yoldaşımsın!
Hasret, sen benim yarenimsin!
Dağların sözü budur işte:
“Düşen kalkar, ölen yaşar, seven... unutmaz.”

Fatih Mehmet Yiğit