Dağına Göre Kar Şiiri - Bedri Tahir Adaklı

Bakır rengi saçların şakaklarda,
Gümüş tellerle süslediğini görmekti nedamet..
Elbette her neşenin bitişi bir keder demekti,
İnsanın kendini özür kefaretleri ile teselli isteği;
İnce değişikliğin tezahürüydü..

Geçmişin, hüzünden yoğrulmuş vadilerinde;
titreşimler görülüyordu hep,
Şu anın, manalarla buluştuğu yüzlerde..
Bıçak yüzünün çizdiği, derin çizgilerdi adeta,

Göz kenarlarını keder ve kahkahaların/
birlikte kırıştırdığı o derin çizgilerden,
gözyaşları akarak, yüzsüzlük kirlerini;
Temizliyordu muhakkak..

Her ayrılık, akşam karanlıkları tarafından/
yutuluşunun, son sıçramaları oluyordu.
Buna rağmen kararlılık, kalıcı şeyler/
inşa edemiyordu gönül semasında..

Hayatın yollarında ki, virajlar belki birçok/
imkânları da beraberinde getirecekti.!
Ama umutların taşın çarptığı cam parçaları/
gibi kırıklar oluşturuyordu..

Geleceğe hep doğru adımlar atmak istemiştik
Çünkü vermek istemeseydi/
istemek vermezdi deniliyordu..
Yarınlar ise kendi zorluklarıyla gelecekti,
Halbuki benim istediklerim değildi hiç biri..
Çünkü hep dağına göre kar veriliyordu..