Alçaklar çocuklara kıyıyorlar,
Öldürüp bir çuvala koyuyorlar,
Kader deyip Allah’ı suçluyorlar(?!)
Şeytan bile buna iftira diyor,
Kendini insandan beri görüyor(!)
Kundaktaki bebeler tehlikede,
Sapıklar dehşet saçıyor her yerde,
Melekler aciz, ağlıyor göklerde!
Şeytan bile Allah’a şükrediyor,
Kendini insandan beri görüyor(!)
Narin çocuğu koydular çuvala,
Kalkıştılar iftiralar atmaya
Hele kardeşe, anneye, amcaya…
Şeytan bile buna akıl etmiyor,
Kendini insandan beri görüyor(!)
Bu iftiralar acıyı öldürdü,
Kardeş, amca, anne… yaşıyor zulmü
Ve her saat her dakika ölümü!
Şeytan bile Allah’a sığınıyor,
Kendini insandan beri görüyor(!)
Anne evladını yürekten sever,
Üzerine titrer, kol kanat gerer,
İftiralar anneyi mevta eder…
Şeytan bile artık acı duyuyor,
Kendini insandan beri görüyor(!)
Böyle olayda aile panikler,
Ve şüpheleri üzerine çeker,
Bundan suçluya giden hata eder!
Şeytan bile bu zanlara şaşıyor,
Kendini insandan beri görüyor(!)
Allah rol yazmış, bunlar oynuyorlar(!)
Sonra kalkıp kıbleye dönüyorlar(!)
Bir tövbeyle silinirmiş günahlar(!)
Şeytan bile bunlardan utanıyor,
Kendini insandan beri görüyor(!)
İnsan doğmak kader, olmak irade…
Allah rol yazar, dağıtmaz özelde,
Yoksa sınav döner formaliteye!
Şeytan bile artık zulme ağlıyor,
Kendini insandan beri görüyor(!)
Allah yazmış, hem varmış bir bildiği(!)
Bunlar da yemiş yutmuş her pisliği(!)
Kader bu değil, görmezler gerçeği!
Şeytan bile buna “Kader” demiyor,
Kendini insandan beri görüyor(!)
Böyle olmaz! Allah’a iftira bu!
Önce yazıp sonra hesap, olur mu?
Bulamoğlu der: Bunlar Yezit soyu?
Şeytan bile bunlara isyan diyor,
Kendini insandan beri görüyor(!)
Pendik/11.09.2024
Mustafa BulanKayıt Tarihi : 14.11.2026 11:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!