Kartal Maltepe arasında bir yerde
İş ile ev arasında,
Aç ile tok, var ile yok
Az ile çok, hep ile hiç
Neyzen ile Can Yücel arasında
Bir yaprak çıtırtısının, “çıt”’ında...
Tabakta yarım bıraktığımız
Arkamızdan ağlayan
Yemeklerimiz vardı bizim
Bak şimdi biz yarım kalıyoruz
Söylesene hangi birinin
Ardından ağlayalım…
Ağustosa çelme takıp
İstiklal ’in tramvayına iliştirmiştik
Düşler toplanmış göçüyorlardı
Biz düşlerimizi kuşlara değişmiştik
Bütün ezberleri bozan bir evrende
Her gün biraz daha büyüyen erikleri
İş dönüşleri dalından yediğimiz günlerdi
Bahardı bir umut vardı yaza dairdi
Bu yazın yaz olmasından daha güçlüydü
Güzel günleri beklemek.
Bozuk bir para gibi harcadık
Bir gün kuşlar turuncuya bulandığında
Şehrin bir köşesinde fark edersen
Kanatlarındaki kendi yorgunluğunu
Yaşıyorsun demektir
Yaşıyorsun.
Farkında mısın bilmiyorum ama
Dün hayal ettiğimiz
Yarınları yaşıyoruz
Daha neyi bekliyorsun
Yaşlanıyoruz ulan yaşlanıyoruz…
Bir pastadır hayat
Şekillenir durur küçük hanımın
Dünyayı kavrayan zarif ellerinde
İlaç gibidir arkadaşlığı
Ne de olsa kimyacıdır
Bulur çıkarır formülünü
Yeni sevgiliye alışmak
Gitara taktığın yeni telleri
Kendine gelene kadar
Sürekli akort etmeye benziyor…
Kaldırma örtüyü, açma perdeyi
Dokunma zemine paralel yalnızlığıma
Bakma değiller eskisi gibi
O kaşlarımın altındakiler
Çevir yüzünü kalkmasın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!