Cüneyt Güzeliş Şiirleri - Şair Cüneyt Gü ...

Anladım ki;
İnsan doğaya;
Anası yavrusuna;
Yavrusu anasına aşık.

Gerisi;

Döndü yine sararan otlar zamanı;
Ama sen görünmedin semalarda.

Biliyorum kanatların henüz onmadı;
Belki hiç dönmeyeceksin zamana.

Gözyaşlarım akar taşlı tarlanın yollarına;
Akan acılar değil, o görkemli anılar;
Süzülürler sessizce, saçaktan gençliğimin soluğuna.

Geride ne kaldı bilmem, geriye de gidemem;
Rengarenk kokuları dolar anlığıma, yayılan umutları damarlarıma;

Hiç umut biter mi?
Gecenin 1’inde, hiç biter mi?

Sabahı beklemeden biter mi?
Şafak tam sökecekken biter mi?

Acıya çare.

Kanar, deşme;
Hüzün, gam;
Olmuşlar, kime çare?

Yayılmacılar, laleler diker kentlerine;
Kırmızı güller yetiştirirler, diğerlerine;
O kadar nazik, kibardırlar ki;
Gül dağıtmak için yayılırlar tüm Dünya’ya.

Kimisi anlamaz, nankörlük eder;

Bilmediğin coğrafyalar;
Hiç gülümsemediğin insanlar.

Farklı mı hilalin dolunaya dönüşü?
Ya güneşin sessizce terk edişleri?

Yara almış çınar;
Gözyaşları kanar.

Mantarlar üşüşür;
Reçineler salgılar.

Yelkovan yorgun, yavaşlar;
Oğlan, kız kolundalar;
Yamaç, karşısı deniz;
Bilim, felsefe, ardıç;
Heyecan, dostluk, umutlar.

Söylevler dinledim, anlam yok.
Gözler gördüm derin, söze gerek yok.

Düşünüp duranlar bilirim, eyleme cesaretleri yok.
Eylemden eyleme koşan bulunur, durup düşünecek fikir yok.