Çöl gibi Şiiri - Birkan Demirci

Sana hayat gibi gelen, o ölüm diyorsa ölümdür,
Her parlayan damlayı içilir su mu sandın?
Sen kıyıda seyreder, “Ne güzel!” dersin belki,
O, içinde boğulmuş; sen yüzüyor mu sandın?

Bir gülüşe aldanıp “Dertsiz insan,” deme hiç,
Kimi güler, içinde bir cenaze taşırken.
Sen bahara yorarsın saçındaki beyazı,
O, ömrünü tüketmiş bir haberi beklerken.

Herkes kendi yükünün ağırlığınca susar,
Kiminin tek kelimesi yıllar boyunca kanar.
Sen “Unut gitsin,” dersin, dilin kolayca söyler,
Onun her sabah eli boş bir yastığı arar.

Bırak da kendi versin yarasının adını,
Acının sözlüğünü acı çekenler yazar.
Senin göl dediğine o çöl diyorsa çöldür,
Bazen suyun içinde susuz kalır insanlar.