Çok Yoruldum Şiiri - Suzi Ayyıldız

Anla, çok Yoruldum
Çok kırıldım, çok yıprandım paramparça oldum, çok düştüm;
lakin her zaman dik durmayı bildim.
Dizlerim değil, yüreğim kanadı çoğu zaman.
Gözlerim değil, hayallerim ağladı.
Kırılan kalbim değil, güvenim oldu.
Yine de toparlandım dik durdum.
Duvarlarım vardı belki;
kimsenin aşamadığı, yaklaşmaya
Dahi cesaret edemediği...
Sen yıktın,
enkazının altında da beni bıraktın.
Kendim çıktım her harabenin altından.
Çığlık çığlığa haykırsam da
“Canım yanıyor!” diye,
yine de sustum.
Ben, kendi yaralarımı kendi ellerimle sardım.
Gecenin en karanlık yerinde bile
içimde küçücük bir ışığı söndürmedim.
O ışıkla baktım bu hayata,
ve hâlâ yanıyorum, ama dimdik duruyorum.
Yoruldum...
Sessizlikten,
sensizlikten,
acımaktan,
kanamaktan,
kuruyup rüzgârda savrulmaktan...
Çok yoruldum.
Artık gülmek istiyor dudaklarım.
Mutluluk istiyor yorgun atan kalbim.
Sesim çatallaşmadan, pas tutmadan,
“Sevmek” diyor.
Anla...
Yoruldum ben bu hayatta.
Çok yoruldum.