Çok şükür.. Şiiri - Tuncay Aytaç

İnsanlık dersi verme moduna girip;
Hatalarımı örtemem.
Bir garip yolcu yaşam yolunda,
Atan bir kalp sol yanımda.
Yürek taşımı gözlerde belirgin.
Kaya gibi sert, heykel gibi duygusuz olup;
Gördüğüme duyarsız kalamam.

Ben bir zerreyim,
Kocaman evrende.
Zaman rüzgarına tabi.
Savrulup gidiyorum zaman tünelinde.

Elimde bir karanfil, kokusuna müptelâ,
Korunağım sevgi, kalem hüzün.
Gönlümün nöbetçileri çoktan terk ettiler suru.
Yaradanım affet olsa da bu, kulunun kusuru.

Bu mavi gök, kocaman evren,
Her şeyin ince bir hesabı olmalı,
Mutlak var bir koruyan,
Kıl üzerinde dönüyor bu koca Devran.

Mevsimler dönence,
Her mevsimin güzelliği bir başka.
Ey güzel dünya, gök ve yıldızlar,
Hakkın azametini görünce gözler,
Tüm güzelliklere olan sevgi,
Bakmayı bilen gözlerde dönüşüyor aşka.

İnsanız bir nebze, duygular değişken,
Kiminin gözlerinde sevgi,
Kiminde kin ve nefret.
Kiminin gözü aç, dağlar altın olsa ister.
Kimi huşu içinde, rızkını çalışıp,
Yüce yaradandan ister.

Ey gafil, bilirsin ki fanisin.
Her canlı gibi, toprağa tabisin.
Tatlı dil güler yüz, bakışlarında sevgi,
Ne olduğunu bilirsen eğer o zaman alimsin.

Nerede o dört nala koşan atlar,
Nerede o şahlar sultanlar.
Belki de hiç ölmeyecek gibi yaşadılar,
Gücüne güç katıp; harama helâl deyip,
Zevki safa içinde yaşadılar.

Gün gelir devran döner,
Gözün feri, birden söner.
Tutmaz dizler, dil lâl olur,
Bir yudum suya hasret kurur dudaklar.

Toprağın kolları geniş,
Sevgiyle kucaklar her faniyi,
Demez ki istemem,
Bu günahkârı caniyi.

Teslimiyet sadece yaradana,
Hayat bir mücadele
Emeksiz, pişmez aş,
Yenmez karavana.
Çok şükür demeli insan,
Verdiği nimet, sağlik için yaradana.