Çok Beklersin Şiiri - Hamit Atay

Çok Beklersin

Neredeyim diye sorma,
Beni kaybettin sen.
Arama artık adımı sokaklarda,
Sesimi duyamazsın rüzgârda.
Ben senin “nasılsın?” demediğin yerde kaldım,
Sen geçip gittin.

Şimdi dizlerine çök,
Bekle gelir diye.
Ama bil ki beklemek de
Herkese yakışmaz.
Ben çok bekledim,
Sıra sende sanıyorsan
Yanılıyorsun.

Giderken arkamdan bakmadın,
Dönerim sandın.
İnsan hep kendine güvenirmiş meğer,
Bir başkasının sabrını ölçerken.
Ben sabrımı senden yana harcadım,
Bitti.

Neredeyim diye sorma,
Ben kendime döndüm.
Kırıldığım yerleri kapattım,
Sessizce büyüdüm.
Artık ne adım
Ne de hatıram
Evinin yolunu biliyor.

Dizlerine çök bekle,
Belki vicdanın gelir.
Belki gecenin bir yerinde
İçini yoklayan bir ses olurum.
Ama ben gelmem,
Çünkü ben
Çok gelmeyenlerin ardından
Gitmeyi öğrendim.

Bir gün “keşke” dersin,
Herkes diyor.
Keşke, geç kalmış bir özürdür,
Kimseyi ayağa kaldırmaz.
Ben ayağa kalktım,
Sen hâlâ bekliyorsun.

Çok beklersin…
Kapıya bakarsın,
Telefona uzanırsın,
Sessizlik çalar.
İşte o an anlarsın
Bir insan kaybedildi mi
Bir daha bulunmaz.

Neredeyim diye sorma artık,
Çünkü ben
Bulunmak istemiyorum.
Sen beni kaybettin,
Ben kendimi kurtardım.

Ve inan…
Bu şiirin en ağır dizesi şu:
Ben dönmedim diye değil,
Sen hak etmediğin için
Gelmedim.
Hamit Atay