Çocuktuk, aksırır tıksırır bazen de hıçkırırdık,
Bazen ağlar, bazen doyasıya gülerdik.
Toza toprağa boyanır,
Dizlerimiz kanayana kadar oynardık,
Gıkımız çıkmazdı, üfleyince geçerdi acılarımız
Hep büyümeyi ister, büyükmüş gibi davranırdık,
Bilseydik yürek yarasını, istermiydik büyümeyi…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta