Çocukluk Yamaları Şiiri - Murat Fidan

İnsan çocukluğu kadarmış, çocukluğunda bakıldığı sevildiği kadarmış.

Çocukluğunda, yediği içtiği kadarmış.

Sonrasında ne yaparsan yap, yama gibi kalıyor.

Kumaşı eksik kesilmiş bir ömrün,
Neresinden tutsan elinde kalıyor bir parça.

Büyüdükçe giydiğin o afili hırkalar,
Gözalıcı renkler, süslü kelimeler,
Örtmüyor içeride üşüyen o küçük çocuğu.

Sanki hep bir boy aynasının karşısında,
Başkalarının üstünde tam duran hayatı izliyorsun.

Seninki teyel yerlerinden sökülüyor her gece,
Gündüzün kalabalığında yeniden dikiyorsun.

Sonradan öğrenilen gülüşler,
Sonradan kazanılan zaferler,
Hep o ilk boşluğun üzerine çekilen birer perde.

Ama rüzgâr biraz sert esti mi arkadan,
Yine o eski yaranın sızısı vuruyor yüzüne.

Ne yaparsan yap, olmuyor işte;
İnsan en çok, çocukken kanayan yerinden büyüyor kızım ❤️❤️