Seni ilk gördüğümde,
ben meğer çocukmuşum.
Kalbim aceleyle atan bir kuş,
ellerim sakar, sözlerim ürkekmiş.
O zamanki aklım,
bir oyun sandı seni.
O zamanki düşüncelerim,
bir masal kahramanı gibi baktı yüzüne.
Davranışlarım,
çocukça bir hevesin telaşıydı sadece.
Şimdi anlıyorum,
benim dilimdeki o saf suskunluk,
senin adını gizleyen bir dua imiş.
O yüzden,
sana hep “çocukluk aşkım” diyorum;
çünkü büyüdüm,
ama kalbimde büyümeyen tek şey sensin
Kayıt Tarihi : 23.8.2025 21:00:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!