Çocukluğum Şiiri - Hasan Muslu

Bir zaman vardı…
Hayatın yükü omzumuza binmeden önce,
Dert dediğimiz şey
Bir düşen uçurtmanın ipiydi sadece…

Toprak kokardı ellerimiz,
Ceplerimiz taş dolu idi.
Bir uçurtma göğe değse
Sanırdık dünya bu kadar.

Dizlerimiz yara bere içinde,
Gözlerimiz çapaklı, ıslak.
Ağlar sızlar zıplar oynardık,
Yarını düşünmez hayal kurardık.

Akşam ezanı erken gelir,
Annem sesiyle çağırır.
Oyun yarım kalırdı ama
Yarına yine umutla uyanırdık.

Ne kin bilirdik ne bir hesap,
Kalp kir tutmazdı o zaman.
Bir bilye, bir tahta araba
Koskoca bir mutluluktu inan.

Şimdi büyüdük, yollar ağır,
Sözlerimiz yük, yüreğimiz suskun.
Ama içimde hâlâ saklı
O çocuğun masum sesi yorgun.

Keşke bir günlüğüne de olsa
Dönebilsek o sokaklara yeniden…
Bir bilye yuvarlansa avucumda,

Ve annem yine seslense uzaktan.
Çünkü insan büyüyor dostum,
Ama içindeki çocuk
Hiç büyümüyor aslında…