Çocuk Esirgeme Kurumundaki kimsesiz çocuklara itaftır.
Ama onlar benim çocuklarım;
Kimisi güzel, kimisi çirkin olsada.
Her birinin var bir hayat hikayesi,
Kiminin acı, kiminin bahtsız,
Kiminin talihsiz olsada.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




hocam çok dokunaklı yazmışsınız kutlarım,evet onlar bizim çocuklarımız güzel,çirkin hiç farketmez yüreklerinin güzelliği yeter,çok duygulandım şimdi:-(
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta