Çocuklar Ölmemeli Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Bugün bayram.
Bayramlaşmadı daha çocuklar.
Hanginiz duydu savaş çocuklarının sessiz çığlıklarını?
Kaçınızın vicdanı kanadı?
Siz markete gidip çikolata beğenemezken,
Hanginiz o çocukları düşünüp gözleri doldu?

Evet, yüz binlerce savaş çocuğundan biriyim.
Adım, dilim, dinim ne fark eder ki?
Ben yarınlarını, umutlarını,
Sevdiklerini bir bomba ile ya da bir silah ile kaybetmiş bir çocuğum.
Hala ateşler arasında oyuncak ayımı arıyorum.
Gözlerimin ışığı da umutlarım gibi sönüyor.

Nenem anlatırdı, eskiden çocuklar havaya fişekler atarmış, rengarenk izlerlermiş havai fişeklerin patlayışını.
Şimdi ise bombalar patlıyor ve her ses yüreğimizde derin bir oyuk bırakıyor.

Ahmet'in en son aldığı ayakkabı sokaklarda tekini kaybetmiş.
Çocukluğum siper ardında.
Daha altı yaşındayım; altı yaş bir çocuğun ölüm yaşı olmamalı.
Ölmemeli çocuklar.
Minicik avuçları şeker için, çikolata, ya da bir elbise için açılmalı, ölmemek için değil.

Kalabalıklar arasında masum bir çocuk yüzüyüm.
Annesi düşman postalları altında kalmış.
Kapı eşiğinde büyüdüğünü haykıran.
Silahım yok ki çekip vurayım üçünü, beşini.
Bombam yok ki atıp bitireyim bu savaş denilen kanlı döngüyü.

Küçücük bir çocuğum, parmakları dudağında sessizce ağlayan.
"Konuşma" diyor, küs hayata içimdeki asi ben.
Ben küsmeyi değil ama ölmeyi iyi bilen bir çocuğum.
Siperler yatağım,
Boş mermi kovanları oyuncağım.
Ne yatak ne yorgan, bir kaldırım taşı en lüks yatağım.
Cesetler arasında gömülüp gitti çocukluğum.
Savaş var, savaş bayram, neyime?

Size şeker, bize kefen.
Bayram gelmiş anam,
Bayram gelmiş babam.
İmdat çığlıkları kulağımda yankılanırken, bayram neyime benim?
Bayram neyime?
21.03.2026 00:01