Çocuklar Büyüdüler Şiiri - İlke Elmastas

Durağan dışımızda;

bilinen derişiklik
rüzgarsız ve eksilmiş taneleri ile
taşınmış toz ile toprak,
rengi eskimiş
tadı salkım saçak bir ağızda
saklanıyordur kaybolarak..

Tüm o çölden rüzgarı
şehirli iki deniz
birbirine girmiş
ve uzun uzadıya
yükseltiyordur kim bilir?

Bulutlar döşeniyordur belki bir yerlerde
gri tombul ve cılız bulutlar,
gri tombul ve cılız denizi
birikmeye yoğunlaşırken
havanın kararsız mavisi beyazdan kopup gelen
tümleşiyordur kim bilir?
Bulutlar tümleşiyordur belki
gök yerlerde..

Bir kaç çocuk sandık içinde huzurla oynaşan
eski kalıplarını yıkıyordur evlerin,
insanlar taşlara basarak
ve tuşlarına basarak değişen Dünyanın
kararsız adımlarla devindirler bir zamandan bir hoyrat zamana..

Çocuklar büyüdüler ve zaman döküldü,
öyleyse griler daha koyu
denizler daha uzak bakıyor şimdi..

ve nerede biriktiyse sözlerimin tümcesi,
bir kaç vurgu ile çivilenir ünlemlerim..
Zaman, çocuk ve derişiklik anısınca,
tadı salkım saçak bir kağıtta
saklanıyordur geniş zamanlarda kaybolarak..