Çocukça Sevmek Şiiri - Fatih Elalmış

İÇİMDEKİ ÇOCUK

Küçük bir kasabanın kıyısında,
Rüzgârın öksüz estiği sokakta,
Sessiz bir yolun üzerinde büyüdü bir çocuk;
Kalbi, dünyanın içinde küçücük kaldı.

Yaşı ilerledi, boyu uzadı,
Ama içindeki çocuk hiç değişmedi.
Kırılgan, saf ve tertemiz kaldı;
Bir umudu avuçlarında sakladı.

Bir gün sevdi…
Ne hesap yaptı ne de tereddüt etti.
Gökyüzüne bakan bir çocuğun masumiyetiyle
Sevdiğini yüreğine emanet etti.

Bir gülüşe koskoca bir ömür adadı,
Bir bakışı sonsuzluk sandı.
Herkes, “Bu kadar sevilmez,” dedi;
O ise, “Ben sevgiyi başka türlü bilmiyorum,” diye düşündü.

Çünkü onun sevgisi hesapsızdı;
İçinde ne eksik ne de fazla vardı.
Bir gönlü, bir sevdası
Ve sevdiğine adanmış bir dünyası vardı.

Sonra kırıldı…
Öylesine derinden kırıldı ki,
Acı gecelerine sızdı,
Sessizlik sözlerinin üzerine çöktü.

Ama en çok buna şaşırdı:
Kalbi hâlâ aynı kalmıştı.
İncinince taşlaşanlardan değildi;
Aksine, incindikçe daha da yumuşamıştı.

Bir akşam kendiyle baş başa kaldı,
Uzun uzun gökyüzüne baktı.
Gözlerinde yaş, dilinde sızı,
Gönlünün derinliklerine bir soru düştü:

“Ben seni mi sevmiştim,
Yoksa içimdeki sevgiyi mi?
Ben seni mi aramıştım,
Yoksa kendimde kaybettiğim şeyi mi?”

Başını kaldırdı,
Gözleri doldu, sesi titredi:

“Ne bileyim…” dedi,
“Ben seni sevdiğimi sandım.
Meğer içimde bir çocuk varmış;
Ben o çocuğu sana emanet ettiğimi sanmışım.

Meğer o çocuk
Bir insanı değil, Hakk’ı ararmış.
Bir bakışta sonsuzluğu,
Bir sevgide Mevlâ’yı ararmış.”

O günden sonra yine sevdi.
Fakat artık korkmadan sevdi.
Kırılırım diye geri çekilmedi,
Eksilirim diye kendinden vazgeçmedi.

Çünkü sonunda şunu anladı:
Sevmek, kendinden vazgeçmek değilmiş.
Kaybetmek, her zaman kaybolmak değilmiş.
Bazen insan birini kaybederken
Kendine rastlarmış.

Ve o çocuk hâlâ içinde…
Saflığıyla, umuduyla, duasıyla.
Dünyaya rağmen tertemiz,
Yaradan’a doğru yürüyen hâliyle…

Şimdi yine seviyor,
Ama sevgisini bir kula bağlamıyor.
Kalbini bir fâniye değil,
Kalbin sahibine yaslıyor.

Çünkü artık biliyor:

Çocukça sevmek,
Dünyaya aldanmak değil;
Kalbi kirletmeden sevmekmiş.
Birini ararken kendini bulmak,
Kendini bulurken Hakk’a varmakmış.