montumu katlayıp anahtarların üstüne bıraktım
dilsiz uşak üstüne çok alınmadı
anam avradım olsun çok yalnızım diye korktum
anahtarları montum, sabrımı sular altında boğdum
ben yalnız, uşak dilsiz, kimse aldırmadı
bir çocuk öldü, montu bende kalmıştı
zırhını duvara asmış, altına yatmıştı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta