Eline bir çizgi çekti. Sol elinin başparmağıyla, değdi bu çizgiye. Çizginin etrafı mürekkep ve çizgi daha silik olsa da yerinde. Başparmak lekeli… Parmağını diğer eline değdirdi, orada da başka bir leke. Oradan oraya, buradan buraya, şuradan şuraya derken tüm bedeninde mavi mürekkep lekesi… Ne şirinler kadar mavi ne de ten kadar temiz. İlk çizgi ise yerinde, diğer lekeleri besliyor. Kim ki bu çizgiyi çeken, hem de kendi bedenine? Niye? Bilmiyor mu ki bu çirkin beden kendisinin olacak? Yine de inatçı, yaydıkça yayıyor mürekkebi. Kaleminden çıkan sadece küçük bir çizgiydi, yetti, tüm bedene. “Artık kimseye yer yok! ” dedi, bu bedende. “Daha önce neden çizmemişim bu çizgiyi? ”
Halime Erva Kılıç
13.Mayıs.2010
Seviyorum galiba seni
Hayatım degişti nasıl anlatsamki
Kitap okurum sen varsın aklımda
Yürürken hep sen varsın yolumda
Yamurda ıslanırken seni görürüm o küçük damlalarda
Nasıl bir duygu bu aşk anlamadımki
Devamını Oku
Hayatım degişti nasıl anlatsamki
Kitap okurum sen varsın aklımda
Yürürken hep sen varsın yolumda
Yamurda ıslanırken seni görürüm o küçük damlalarda
Nasıl bir duygu bu aşk anlamadımki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta