Bir merdiven basamağında oturmuş yalnızlığım.
Kalbimde bir kuru kalabalık,ağırdan çalıyor kemancı.
Beynimde ayağında kundura...susturamıyorum.
Ne yalnızlığıma adapteyim,ne kemancıya..
Doğumla ölüm arasındaki çizgiyi çok mu kalın çizdim acaba.
Siliyor siliyor baştan çiziyorum.
Her defasında dahada kalın oluyor.
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta