saatlere inanmıyorum artık
hepsi çivilerle asılıyor duvara
insan kendi yazdığı şiiri de sevebilir
durup dururken bir bozkır ekleniyor yüzüme
her Ağustosu başka bir Temmuz öldürüyor
içim buğulanıyor
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta