Yaşamın avuç içinden kayıp gitmesi cıva gibi
Ve alnına yazılı yalan kaderlerin
Ki yaşanan kötü şeyler hep kaderden beklenir
Hepsinin yaşanması istenir
Topluma ve başkalarına yüklediğimiz suçlarımız
Sanırım kendi zayıflarımızdı, kendi inançsızlığımız
Senin verdiğin kaseti dinlerken yazıyorum şiirimi
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




KENDİMİZİ NE ÇOK GÖRÜYORUZ BU ŞİİRDE.
NASIL DA YÜZLEŞİYORUZ ÇARPILMIŞ GİBİ
İnsanlar kaybetmeden bir şeyleri değerini bilmezmiş.Ah o kayıpları bir bulabilsek.Eline sağlık Sinem Hanım,katılıyorum:)
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta