Yek hebû, yek tune bû,
Dinya hemû zarok bû.
Jiyana wan qedekê bû.
Ez çîroka bêkesim.
Me digot bi biratî,
Ev e rêya aşitiyê.
Dil û ceger şewitî.
Ez çîroka bêkesim.
Ew gotin ji zarokan,
Helbestiya çîrokan.
Ew do hebûn, îro ka?
Ez çîroka bêkesim.
Di destê me de şekir,
Li mirovan belav dikir.
Bav û kalan xêr dikir.
Ez çîroka bêkesim.
Li çiyan kulîlk vebûn,
Tunebûn û hebûn.
Bi dar û gulan şad dibûn.
Ez çîroka bêkesim.
Kayıt Tarihi : 2.07.2026 11:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Masal Bir varmış, bir yokmuş, Dünya hep çocukmuş. Onların ömrü bir yudummuş. Ben kimsesizlerin hikâyesiyim. Biz kardeşlik derdik, Barışın yolu budur derdik. Yürekler ve ciğerler yandı. Ben kimsesizlerin hikâyesiyim. O sözler çocuklardan kalmış, Masalların ezgisi olmuş. Hani onlar vardı, şimdi neredeler? Ben kimsesizlerin hikâyesiyim. Elimizde şeker vardı, İnsanlara dağıtırdık. Babalara, dedelere iyilik ederdik. Ben kimsesizlerin hikâyesiyim. Dağlarda çiçekler açardı, Yoklukla varlık bir aradaydı. Ağaçlarla, güllerle sevinç içinde yaşanırdı . Ben kimsesizlerin hikâyesiyim.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!