Çingen Çocuk Şiiri - Toprak Eren Akpınar

Önümde bitmek bilmeyen yollar
Enginleri aşan ulu dağlar
Gelinliğini kuşanmış yalnız dağlar
Çingen çadırları var ufukta
Elleri pamuk toplayan minik çocuklar
Henüz adını koyamadıkları bir hayata
Gözleri kendilerinden büyük bir yorgunluk taşır
Toprak suskundur, gökyüzü ağır
Ve rüzgâr, annelerinin ninnisini yarıda keser
Gece erken çöker bu yalnız topraklara
Yıldızlar bile uzaktan yanar
Yanaşmaz çingene
Çingen çocuk, çirkin çocuk, yalnız çocuk
Dünyanın yüzüne erken dokunduğu çocuk
Çadırın gölgesinde büyüyen çocuk
Ellerinde toprağın çatlağı, dikenin izi
Dudağında yarım bir gülüş
Bilmediği bir hayata özlem duyan çocuk
Akşamı bekle çocuğum
Akşamı…
Gökyüzü biraz daha yükselir
Ulaşılmaz olur
Medeniyet gibi
Tanrılar bile bakmaz bu yükseklikten
Sorulmaz nereden geldiği
Kimse nereye gideceğini de merak etmez
Kaldır başını çingen çocuk
Utansın vatanım çirkinliğinden
Boynunu bükme çocuğum
Gurur duy çirkinliğinle