Bu gece
kalbimin başucunda oturup
sana değil,
senden vazgeçemeyen
o eski kendime
nöbet tutacağım.
İçimde bir ev yanıyor
kimsenin haberi yok.
Ne sirenler duyuldu içimde
ne göğe yükseldi dumanım.
Dışarıdan bakınca
pencereleri sağlam,
kapısı kapalı,
bacası tütmüyor.
Oysa içeride
senin bıraktığın bir ateş var.
Ne söndürmeye kıyabiliyorum
ne de kendimi
oradan çıkarabiliyorum.
Bir zamanlar
o evin bütün odalarında
sen vardın.
Şimdi odalar alev alev..
Duvarlara sesinden ince çatlaklar düşmüş,
eşiklerde ayak izlerinin
yangından kalan külü,
tavanında
söylemeye ömrümün yetmediği sözlerden
kararmış gökyüzü..
Her gece
yangının ortasına oturuyorum.
ateş duvarların arasından konuşuyor.
Elimde bir kova su,
içimde bin yıllık bir susuzluk.
Söndürmek istiyorum bu ateşi
Ne zaman suya uzansam
avuçlarıma senin adın düşüyor.
Ben bu evi
yangından değil,
sende kalan yanımdan
korumaya çalışıyormuşum.
Şimdi herkes
"Yak şu evi, kül olsun," diyor.
Bilmiyorlar ki
bir evden değil,
o evde yaşayacağını sandığı hayattan
vazgeçemiyor...
Ben hâlâ
yanmış bir odanın ortasında
iki kişilik bir sofra kuruyorum.
Bir tabak sana.
Bir tabak bana.
Sen gelmiyorsun.
Ben yine de
ekmeği bölüyorum.
Açılan her kapı sesinde
bir cümleni duyuyorum.
Kül havaya kalkıyor,
ben onu kar sanıyorum.
Ne tuhaf…
Insan kendini kurtarmak için
evini yakar mı
seni kaybetmemek için
içimdeki evi
her gece yeniden yakıyorum.
Bir gün söner mi bu yangın.
Bilmiyorum
Bu gece
Ben yine yangının içinde kalıyorum
Ve..
en çok kurtulamadığım
kendime yanıyorum.
Kayıt Tarihi : 12.11.2026 16:53:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!