Cigersizim sende Şiiri - Can Elif

Vedalar soğuktu…
Ben bunu kapında öğrendim.
Yağmur, omuzlarımdan değil,
ciğerlerimden geçiyordu.

Bir geceyi avuçlarıma alıp
dua diye bıraktım sana.
Sen sustun.
Benim bütün harflerim
ıslak bir alfabenin içinde dağıldı.

Duymadın mı?
Yoksa bazı çığlıkların
kulağa değil,
mezara mı varır?

Ben ciğersizim sende.

Kimi zaman şiirin arasında unutulmuş bir kelime,
kimi zaman alfabeyi öğrenirken
ilk kez dokunduğun Elif…
Kimi zaman da
tek harfle yerle yeksan ettiğin
bir ömrün kenar süsüyüm.

Ben sende
duyulmayan bir kalp atışı mıyım?

Yoksa
kalbinin altında unutulmuş
isimsiz bir mezar mı?

Ben sende kimim?

Sana diye solmuş bir çiçektim.
Köklerimi sesine bağladım,
mevsimimi gözlerine…

Açamadım.

Şimdi söyle;
bir çiçek kaç kere ölür
açacağı kalbin önünde?

Kaçıncı bilançosuz ayım bu?
Hangi hesabın eksiğiyim?
Hangi gecenin
ödenmemiş yalnızlığıyım?

Söyle…
Susma.

Çünkü sen sustukça
içimde bir şey
adını kaybediyor.

Ruhum sende kaç gram?
Bir ömrün ağırlığı
neden senin ellerinde
tüy kadar hafif?

Kalbim kaç kez
yerle yeksan olmalı
duyman için?

Kaç kez gömülmeliyim
senin suskunluğuna
bir kez olsun
toprağımı fark etmen için?

Ben ciğersizim sende…

Nefesimi sana bıraktım.
Sen, nefesimi bile
yetim bıraktın.

Şimdi içimde
ne dua tamamlanıyor
ne veda bitiyor.

Bir tek sen kalıyorsun
ve ben,

her sustuğun yerde
biraz daha
ölüyorum.